12 mei 2020 4 x bekeken

“Voor mij persoonlijk verandert er niets. Ik doe gewoon mijn werk, net als anders!”, zegt verpleegkundige Pamela als ze een compliment krijgt over haar inzet in deze bijzondere tijd. Ze werkt in de thuiszorg. Dag in, dag uit bezoekt ze haar cliënten om ze liefdevol en deskundig te verzorgen. Een luisterend oor hier, een vrolijke noot daar. En hup, door naar het volgende adres. Pamela is in de wieg gelegd voor dit werk. Als klein meisje zei ze al: “Ik word zuster.”

Veel verpleegkundigen, verzorgenden en andere professionals in de zorg, zijn vaak uitermate bescheiden over hun dagelijkse werkzaamheden. Corona of niet: ze werken vanuit hun hart. Ze werken om mensen te helpen. Het zorgberoep staat sinds de corona-tijd volop in de schijnwerpers. De vanzelfsprekendheid waarmee mensen normaal gesproken geholpen worden in de zorg is verdwenen. We kijken met z’n allen vol bewondering naar zorgend Nederland. Want al die medewerkers, die zich elke dag weer uit de naad werken om mensen te verzorgen, op te vrolijken en een hart onder de riem te steken, lopen extra risico. Extra risico om ziek te worden. Extra risico om hun dierbaren aan te steken. Extra risico om voor langere tijd uit te vallen. Het deert ze niet. Want zij hebben maar één missie: er ‘zijn’ voor hun patiënten.

Vandaag is het de Dag van de Verpleging. Eigenlijk moeten we het dagelijks zeggen, niet alleen nu. Maar goed, we zeggen het vandaag dan nog maar een keer extra uit de grond van ons hart: dank jullie wel. Jullie zijn onze zorghelden!